سبد خرید شما

برای شما

پشتیبانی

تماس با پشتیبانی

شبکه های مجازی

  • اینستاگرام
  • تلگرام
  • ایتا

سرطان کاردیا

سرطان کاردیا

سرطان کاردیا، که به عنوان سرطان کاردیای معده نیز شناخته می‌شود، نوعی سرطان است که در کاردیا، بخش بالایی معده که به مری متصل می‌شود، رخ می‌دهد. این ناحیه همچنین به عنوان مفصل معده‌ای – مری شناخته می‌شود. دو محل اصلی سرطان معده، پروگزیمال معده (کاردیا) و دیستال معده (غیر کاردیا) هستند.

میزان ابتلا به سرطان کاردیا و غیر کاردیا

اگرچه میزان بروز سرطان غیرکاردیا در کشورهای غربی کاهش یافته است، اما سرطان کاردیا در مقایسه با سرطان غیرکاردیا از دهه 1970 افزایش یافته است. سرطان غیرکاردیا در کشورهای در حال توسعه، سیاه پوستان و افراد با وضعیت اجتماعی-اقتصادی پایین شایع است، در حالی که سرطان کاردیا در کشورهای توسعه یافته، سفیدپوستان و افراد با وضعیت اجتماعی-اقتصادی بالاتر شایع تر است. عفونت هلیکوباکتر پیلوری (HP) و تغذیه نقش مهمی در بروز و توسعه سرطان غیر کاردیا دارند. سرطان کاردیا و سرطان غیرکاردیا ممکن است دو بیماری با علت های متفاوت باشند.

میزان بقای سرطان معده در کشورهایی با میزان بروز بالا بهتر از کشورهایی است که میزان بروز آن پایین است، که بیشتر به دلیل تفاوت در میزان بقا بر اساس محل تومورهای معده است. سرطان کاردیا و سرطان غیرکاردیا در جمعیت های جغرافیایی، قومیتی و اقتصادی-اجتماعی مختلف ویژگی های بیولوژیکی متفاوتی دارند. داده‌های اخیر چینی نشان می‌دهد که سرطان کاردیا به دلیل تمایل بیشتر به تهاجم زیر مخاطی، احتمال بیشتری نسبت به سرطان لنفوئیدی نسبت به سرطان غیرکاردی دارد.

انجام تعداد زیادی نمونه بر اساس سرطان معده اولیه دشوار است. در سال های اخیر، اپیدمیولوژی دریافته است که میزان بروز سرطان کاردیا در حال افزایش است که توجه بسیاری از متخصصان را به خود جلب کرده است. بسیاری از محققان بر این باورند که سرطان کاردیا و سرطان غیرکاردیا ممکن است متعلق به دو نوع مختلف تومور با ویژگی های بالینی و پاتولوژیک متفاوت باشد. با این حال، پیش آگهی سرطان اولیه کاردیا و سرطان غیرکاردیا بحث برانگیز است. برخی از مطالعات پیش آگهی بدتری را در بیماران مبتلا به سرطان کاردیا گزارش کرده اند، در حالی که برخی دیگر هیچ تفاوت قابل توجهی پیدا نکرده اند. حتی دریافتند که بیماران مبتلا به سرطان کاردیا نسبت به بیماران مبتلا به سرطان غیرکاردیا نرخ بقای طولانی مدتی دارند.

در اینجا نکات کلیدی در مورد سرطان کاردیا آورده شده است:

  • شیوع و عوامل خطر:

این سرطان کمتر از انواع دیگر سرطان معده شایع است، اما شیوع آن در بسیاری از کشورها در حال افزایش است. عوامل خطر شامل بیماری رفلاکس معده به مری (GERD) مزمن، چاقی، سیگار کشیدن، و رژیم غذایی غنی از غذاهای دودی و شور می‌باشد. همچنین ارتباطی با عفونت هلیکوباکتر پیلوری وجود دارد که عامل دیگر انواع سرطان معده است.

  • علائم:

مراحل اولیه سرطان کاردیا ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکند. با پیشرفت بیماری، علائم می‌توانند شامل دشواری در بلع، کاهش وزن، احساس سیری پس از خوردن مقدار کمی غذا، تهوع، استفراغ، و احتمالا خون در استفراغ یا مدفوع باشد. با این حال، این علائم می‌توانند توسط شرایط کمتر جدی دیگری نیز ایجاد شوند.

  • تشخیص:

اگر سرطان کاردیا مشکوک باشد، پزشک ممکن است اندوسکوپی را درخواست دهد، جایی که یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر با دوربین از طریق گلو وارد شده تا معده را معاینه کند. نمونه‌برداری‌ها می‌توانند در طی اندوسکوپی برای تایید تشخیص انجام شوند. سایر روش‌های تشخیصی ممکن است شامل آزمایش‌های تصویربرداری مانند اسکن سی‌تی یا MRI باشد.

  • درمان:

گزینه‌های درمان بستگی به مرحله سرطان دارد و می‌تواند شامل جراحی، شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، یا ترکیبی از این‌ها باشد. جراحی برای سرطان کاردیا اغلب شامل برداشتن بخشی از معده و گاهی اوقات بخشی از مری می‌شود.

  • پیش‌آگهی:

پیش‌آگهی برای سرطان کاردیا بستگی به مرحله سرطان در زمان تشخیص و وضعیت کلی سلامت بیمار دارد. سرطان در مراحل اولیه پیش‌آگهی بهتری نسبت به سرطان در مراحل پیشرفته دارد.

  • پیش گیری و مدیریت:

استراتژی‌های پیشگیرانه شامل حفظ وزن سالم، اجتناب از سیگار کشیدن، و مدیریت موثر GERD می‌باشد. معاینات پزشکی منظم مهم هستند، به ویژه برای افرادی که دارای عوامل خطر هستند. مشاوره با متخصصان بهداشتی برای تشخیص دقیق، گزینه‌های درمانی، و مشاوره پزشکی شخصی ضروری است.

بیشتر بخوانید:PAM50 (Prosigna)

سرطان کاردیا، اغلب از طریق ارزیابی بالینی، تصویربرداری و آزمایش‌های آزمایشگاهی تشخیص داده می‌شود. رویکرد تشخیص آزمایشگاهی برای سرطان کاردیا معمولاً شامل چندین نوع آزمایش است:

  1. اندوسکوپی و بیوپسی:
    • اندوسکوپی یک ابزار تشخیص اولیه است. یک گاستروانترولوژیست از اندوسکوپ، یک لوله انعطاف‌پذیر با دوربین و نور، برای معاینه بصری مری، معده و منطقه کاردیا استفاده می‌کند.
    • اگر نواحی مشکوک شناسایی شوند، بیوپسی می‌تواند در طی اندوسکوپی انجام شود. نمونه‌های بافت جمع‌آوری شده و توسط یک پاتولوژیست تحت میکروسکوپ مورد بررسی قرار می‌گیرند تا وجود سلول‌های سرطانی تأیید شود.
  2. آزمایش‌های مولکولی و ژنتیکی:
    • آزمایش‌های مولکولی پیشرفته می‌توانند روی نمونه‌های بیوپسی انجام شوند تا جهش‌های ژنتیکی خاص یا نشانگرهای مولکولی مرتبط با سرطان کاردیا شناسایی شوند. این می‌تواند شامل آزمایش‌هایی برای تغییرات ژنی، بیان پروتئین و سایر ویژگی‌های مولکولی باشد.
    • این آزمایش‌ها برای پزشکی شخصی‌سازی‌شده ضروری هستند، زیرا می‌توانند تصمیمات درمانی را هدایت کنند، به ویژه در مورد درمان‌های هدفمند و ایمونوتراپی‌ها.
  3. آزمایش‌های خون:
    • هرچند که برای تشخیص خاص سرطان کاردیا تشخیصی نیستند، برخی آزمایش‌های خون می‌توانند در ارزیابی سلامت کلی و عملکرد ارگان‌های بیمار کمک کنند.
    • آزمایش‌ها ممکن است شامل شمارش کامل خون (CBC)، آزمایش‌های عملکرد کبد و آزمایش‌های نشانگرهای تومور مانند آنتی‌ژن کارسینوامبریونیک (CEA) و CA 19-9 باشند، هرچند که این نشانگرها مخصوص سرطان کاردیا نیستند.
  4. مطالعات تصویربرداری:
    • هرچند که مطالعات تصویربرداری مانند اسکن‌های CT، MRI، و اسکن‌های PET به خودی خود آزمایش‌های آزمایشگاهی نیستند، اما در مرحله‌بندی و ارزیابی گسترش سرطان حیاتی هستند. این آزمایش‌های تصویربرداری تصاویر دقیقی از داخل بدن فراهم می‌کنند که به تعیین اندازه، مکان و گسترش سرطان کمک می‌کنند.
  5. اولتراسوند اندوسکوپیک (EUS):
    • EUS یک روش اندوسکوپی تخصصی است که اندوسکوپی را با اولتراسوند ترکیب می‌کند. این تصاویر دقیقی از دیواره معده و گره‌های لنفاوی نزدیک را فراهم می‌کند و برای ارزیابی عمق نفوذ تومور و درگیری گره‌های لنفاوی ارزشمند است.
  6. لاپاروسکوپی:
    • برای برخی از بیماران، لاپاروسکوپی ممکن است برای بررسی نشانه‌های گسترش سرطان در شکم استفاده شود. این یک روش جراحی است که معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، جایی که برش‌های کوچک ایجاد شده و دوربینی برای معاینه بصری ارگان‌ها وارد می‌شود.

نتایج این آزمایش‌ها یک تصویر جامع فراهم می‌کنند که در تأیید تشخیص سرطان کاردیا، تعیین مرحله آن و هدایت استراتژی‌های درمانی کمک می‌کند. مهم است توجه داشته باشیم که هر مورد منحصر به فرد است و رویکرد تشخیصی متناسب با نیازها و وضعیت بالینی بیمار سفارشی می‌شود. مشاوره‌های منظم با متخصصان بهداشتی برای تشخیص و برنامه‌ریزی درمان مناسب حیاتی است.

تست های تشخیصی مولکولی

آزمایش‌های مولکولی، ژن‌ها، پروتئین‌ها، و سایر مولکول‌ها در سلول‌ها و بافت‌ها را بررسی می‌کنند تا اطلاعات دقیقی درباره ژنتیک فرد، تغییرات در ژن‌ها، و بیان پروتئین‌ها فراهم آورند. این آزمایش‌ها در تشخیص، پیش‌آگهی، و درمان بیماری‌های مختلف، از جمله سرطان، حیاتی هستند. در اینجا نحوه استفاده از آزمایش‌های مولکولی در تشخیص بیماری‌ها آورده شده است:

انواع آزمایش‌های مولکولی:

    • واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR): این آزمایش دنباله‌های DNA را تکثیر می‌کند، که تشخیص تغییرات ژنتیکی خاص را آسان‌تر می‌کند. اغلب برای تشخیص بیماری‌های عفونی و انواع خاصی از سرطان استفاده می‌شود.
    • هیبریداسیون فلورسنت در محل (FISH): این آزمایش از نشانگرهای فلورسنتی استفاده می‌کند که به قسمت‌های خاصی از کروموزوم‌ها می‌چسبند. برای تشخیص ناهنجاری‌های ژنتیکی استفاده می‌شود و در تشخیص انواع خاصی از سرطان مفید است.
    • توالی‌یابی نسل بعدی (NGS): NGS می‌تواند بخش‌های بزرگی از DNA یا حتی کل ژنوم‌ها را توالی‌بندی کند. برای طیف وسیعی از کاربردها، از جمله شناسایی جهش‌های ژنتیکی مرتبط با بیماری‌های مختلف استفاده می‌شود.
    • ایمونوهیستوشیمی (IHC): IHC برای پروتئین‌های خاص در نمونه‌های بافتی آزمایش می‌کند. وجود یا عدم وجود این پروتئین‌ها می‌تواند به تشخیص بیماری‌ها کمک کند، از جمله انواع مختلف سرطان.

با شناسایی تغییرات ژنتیکی خاص در بیماری فرد، ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی می‌توانند درمان‌ها را برای هدف قرار دادن این تغییرات سفارشی کنند. این مسئله به ویژه در درمان سرطان مهم است، جایی که درمان‌های هدفمند می‌توانند موثرتر و عوارض جانبی کمتری نسبت به درمان‌های سنتی داشته باشند.

پیش‌آگهی و نظارت: علاوه بر تشخیص، آزمایش‌های مولکولی می‌توانند در تعیین پیش‌آگهی بیماری و نظارت بر اثربخشی درمان کمک کنند. به عنوان مثال، اندازه‌گیری سطوح برخی نشانگرهای سرطان می‌تواند نشان دهد که آیا یک سرطان به درمان پاسخ می‌دهد یا خیر.

چالش‌ها و محدودیت‌ها: با وجود مزایای خود، آزمایش‌های مولکولی همچنین محدودیت‌هایی دارند. آن‌ها ممکن است گران باشند، ممکن است در تمام تنظیمات بهداشتی موجود نباشند، و تفسیر نتایج می‌تواند پیچیده باشد. علاوه بر این، تمام تغییرات ژنتیکی یافت‌شده ممکن است برای درمان یا پیش‌آگهی بیماری مرتبط نباشند.

 

کلام آخر

راه‌اندازی و ستاپ تست های سرطانی به ویژه تست سرطان کاردیا نیازمند سرمایه‌گذاری قابل توجه در فناوری و تخصص است. ادغام تکنیک‌های آزمایشگاهی مولکولی و ژنتیکی یک رویکرد جامع برای تشخیص و پیش گیری از سرطان کاردیا فراهم می‌کند و منجر به استراتژی‌های درمانی اختصاصی و موثرتری می‌شود. همکاری منظم با بخش‌های بالینی برای جمع‌آوری نمونه و تفسیر نتایج ضروری است. جهت دریافت مشاوره برای راه اندازی و ستاپ تست های مولکولی با مشاوران ما در ماناتک تماس حاصل فرمایید.

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها